Kada u trčanju kažemo “elita”, u glavi su nam elitni trkači, mršavi, najčešće afričkog porekla, ultra brzi dugoprugaši koji osvajaju sve što se može osvojiti od 5.000 metara pa sve do maratona. Sa druge strane, koncept pod-elite (sub-elite) je dosta nepoznat.

Na osnovu istraživanja teme, pripremajući BRC SUB-ELITE trenažni program, a posebno rukovodeći se nizom članaka i komentara čitalaca sa Salty Runninga i Reddita, shvatila sam da ne postoji jasan odgovor i da se i drugi ljudi pitaju, baš kao i ja. Evo do čega sam došla…

Prvo da razjasnimo šta je elita

Sviđa mi se Den Džonova (Dan John) definicija u njegovom članku “Šta je elita?”, koja objašnjava da je elitni atletičar onaj koji se već godinu dana aktivno bavi sportom, ima period pripreme pre svake trke i koji je doneo ličnu odluku da se izjašnjava kao elitni trkač.

Sviđa mi se i Sinemonina definicija (Cinnamon – saltyrunning.com): “ ako govorimo o određenoj trci, i ako bih htela da ukažem na  elitu, onda bi to bili oni koje su uvek ispred drugih, bez obzira da li je to 5000m ili 1500m, ili maraton.

Kada govorim o eliti kao grupi, govorim o onima čiji su treninzi na zavidnom nivou. Ne bih rekla da pripadanje eliti zavisi od pejsa ili vremena za koji ste istrčali trku, ili da li trčite radi zabave ili se stvarno ubijate od treninga. Verujem da postoje više varijabli koje određuju da li se uklapate u ovakav Venov dijagram.“

Mudaneteam doing Sunday long run#nikerunning#bostonmarathon2018

A post shared by Abdi Abdirahman (@abdiruns) on

A šta je onda  pod-elita?

Nema mnogo informacija šta bi definisalo pod-elitu. Definicijama su najviše doprileni članovi Reddit-a. “To bi mogli da budu oni koji nisu profesionaci” ili bi to mogli biti oni “koji su na samom pragu elite, oni koji su pozvani na sve značajne maratone i koji trče u kvalifikacijama za Olimpijadu, ali nemaju ambicije za pobedom, mada treniraju jednako teško kao i “prava” elita”.

PECULIAR MATHEMATICS: Ran my fastest NYC Marathon yesterday, a clocking good for 78th slot among the men at the largest participatory sporting event on the planet, an improvement in both time and ranking over the 100th place PR I hustled back in 2011 and the fourth fastest marathon of the 24 I’ve lined up for in the past 13 years (now totaling nine in NYC), one that felt like a savage calculus of relentless forward motion following my fastest race ever in Berlin six weeks ago. Lifetimes. None of that was in mind as I flowed through the boroughs on the day. Not much was in my mind at all, actually; I spent the first 16 miles watching events unfold in front and around me from “behind the eyes” as is sometimes suggested in mindfulness practice. In the marathon you have only have one or two opportunities to make a move—that’s why planning, preparation and execution are crucial: at all levels the penalty for mistakes is severe. (And here it must be said that a plans and levels can range from “break two hours” to “finish smiling”—or both!) Yesterday I did something new, coming off the Queensboro Bridge and charging up First Avenue rather than defaulting to struggle as I have in years past. In those miles I felt like I was finally running the NYC Marathon I’d envisioned since the first one 13 years ago—but if it worked out well enough, still it was not good enough. The feeling faded. I finished. Today I woke early, plotting how to move around a couple set pieces and unlock a few final stages of the race, reflecting on the peculiar mathematics of it all, to be enraptured by something we only have a chance to try our hand at once every 12 months. And thinking, Next year. Next year. NYCM17 foto by @notafraid2fail, 1229p 5 Nov 2017 #runningculture #blackrosesNYC

A post shared by @ firstrun on

Džeri Longman (Jere Longman) u jednom članku Njujorktajmsa tvrdi da su: “Pod-elitni trkači oni koji jure za dokazivanjem

Za neke, pod-elita je vraćanje u 1960-tu i 70-tu, u amatersku ligu trčanja rastojanja. Tada se ozbiljno razmišljalo o svrsi, a trčati brzo je bio cilj, nije se radilo samo o fitnesu i zdravlju.

Skoro svaki trkač je radio ili pohađao školu, i u isto vreme pokušavao da trenira 70 ili 100 milja nedeljno, ugledajući se na Frenka Šorta ili Bila Rodžera (Frank Short and Bill Rodgers).

Ali koga možemo identifikovati kao elitu? Ako mislimo na one koji su u samom vrhu, onda govorimo o standardima koje američka akademija ima o eliti. A ako dodamo prefiks “pod” tom pojmu, onda govorimo o onima koji su odmah ispod tog standard. Zar ne?

Međutim, ako analiziramo kako su pojedine trke tokom vremena menjale ono šta smatraju elitom i pod-elitom, vidimo da tu ima dosta varijacija:

  • Berkli polumaraton: Ženska elita – 1:28, pod-elita 1:40
  • Majami maraton i polumaraton : Ženska elita – 2:35 i 1:15, pod-elita 2:45 i 1:20
  • Novogodišnja trka – polumaraton (Los Anđeles): ženska elita 1:25, pod-elita 1:35
  • Rock’ n’ Roll Maraton i polumaraton: Ženska elita 2:33 i 1:11, pod-elita između 2:35 i 2:59 za maraton, i između 1:13 i 1:25 za polumaraton

Na osnovu ovog primera vidimo da definicija elite i pod-elite nije crno-bela.

Postoji generalni konsenzus koji vam može pomoći da se klasifikujete, ali na kraju, svaka organizacija ima svoja pravila za određivanje ovih pojmova.

To vam je isto kao da znate da nosite pantalone jednog brenda veličine x, a ne mora da znači da tu veličinu nosite za neki drugi brend.

Šta god da je na kraju ispravna definicija, sigurno je da oni koji su se kvalifikovali u elitu imaju određene nagrade i trkačku karijeru. A pod-elita su oni koji imaju predispozicija da se kvalifikuju za benifite elite.

Da li ja pripadam pod-eliti?

Dobra vest je ako trčite malo ispod nivoa elite, na vama je da li će te sebe nazivati pod-elitom ili potencijlnom elitom, ili nećete koristiti nijedan od ovih termina.

Vi ste trkač, isto kao i ja. Kako god sebe zvali, kako god se identifikovali, mi smo na stazi trkačke evolucije, i napredak zahteva boljeg svakog od nas. To je nešto sa čime se svaki trkač može identifikovati.

Ovaj tekst je napravljen u sklopu promocije trenažnog programa Beogradskog trkačkog kluba “BRC Sub-Elite” koji je stvoren za sve trkače koji bi da trče kompetetivno i jako. Više o programu pročitajte ovde. Izvorni tekst je na Salty running-u.